آنجا كوچ و به نجف اشرف رهسپار شد و در آنجا جاى گرفت و خود حسن اتفاقى شد تا در آنجا حوزهء علميهء نجف را بنيان گذارد . پس از درگذشت سيد مرتضى علم‌الهدى ، رهبرى و پرچمدارى شيعه به وى رسيد و آن‌چنان آوازهء علم ، ورع ، زهد و تقواى وى در دور و نزديك پيچيده شده بود كه القائم بامرالله خليفهء عباسى با همكارى آل بويه از وى براى تدريس كلام در مركز خلافت دعوت كردند كه با فروپاشى آل بويه ، وى از آنجا به نجف اشرف عزيمت كرد و تا پايان عمر خود در همانجا بود و در همان خاك پاك ، دفن شد . از تأليفات وى : 1 - الاستبصار 2 - تهذيب الاحكام 3 - النهايه 4 - المبسوط 5 - الخلاف 6 - التبيان و . . . قرن ششم 19 - فضل بن حسن طبرسى ( حدود 469 - 548 ق ) امام سعيد ابوالفضل بن حسن طبرسى . مفسر ، فقيه ، محدث ، عالم به حساب ، جبر ، مقابله و نحو . ملقب به امين الدين يا امين‌الاسلام . گويند وى در مشهد سناباد طوس متوطن بوده است . در 523 ق در سبزوار جايگير شد و به تعليم و تصنيف پرداخت . از جمله شاگردان وى مىتوان به حسن بن فضل طبرسى ( پسرش ) ، ابن شهرآشوب ، شيخ منتجب الدين ، قطب الدين راوندى ، شاذان بن جبرئيل قمى و . . . اشاره كرد . وى از شيخ ابوعلى پسر شيخ طوسى و شيخ عبدالجبار ، قارى رازى كه در رى فقيه اماميه بوده ، روايت نموده و صحيفة الرضا عليه السلام از جمله مرويات اوست .